Moje dziecko jest genialne!

 

            Moje dziecko jest genialne! Każda mama chyba łapie się na tej myśli – przechwałce, gdy dostrzega kolejną umiejętność swojego brzdąca. Porównuje z innymi, choć wie, że nie powinna tego robić, bo przecież każde rozwija się w swoim tempie. A jednak jesteśmy istotami zawistnymi, więc tak po cichutku zastanawiamy się, mierzymy i oceniamy – zawsze lub prawie zawsze na swoją korzyść.

            Kajtek chodzi, podpierając się o meble. Jak na ośmiomiesięcznego szkraba to całkiem nieźle. Jestem z niego dumna, choć nie opanował jeszcze zmysłu równowagi i trzeba go łapać. Na szczęście coraz rzadziej. Od dawna ma też wielką słabość do muzyki i rytmu wystukiwanego palcami przez tatusia. Zastyga wtedy i słucha, zahipnotyzowany. Nic innego się wtedy dla niego nie liczy. Myślimy, że odziedziczy talent muzyczny. Nawet wczoraj, gdy byliśmy na koncercie formacji „Raz, dwa, trzy” ten trzpiot zwrócił na siebie uwagę wykonawcy – Adama Nowaka, tak głośno krzyczał z widowni. Pan Adam stwierdził, że każdego dnia rodzą się młodsi i zdolniejsi. Był wyrozumiały i pełen tzw. mądrości życiowej. Może to jakieś proroctwo padło z jego ust? Może.

            Mimo, że Kajtek jeszcze nie mówi, ma przecież mnóstwo czasu, ostatnio wymienił z ciocią kilka westchnięć, takich, jakie wydaje się, gdy człowiek napije się zimnej wody w upalny dzień. Uwielbiam ten dźwięk w jego wykonaniu, jest przesłodki. Zauważył, że to się podoba i potrafimy już tak sobie „pogadać”. Zabawne. Wywołuje uśmiech na twarzy za każdym razem.

            Cóż, wszyscy chcą mieć mądre, piękne, zdrowe dzieci. Nic w tym złego. Nic złego w tym, że im kibicujemy i cieszymy się z każdej nowej zręczności. Pociechy są naszymi oczkami w głowie, przyglądamy im się z uwagą i dostrzegamy najmniejsze zmiany. Koncentracja przybiera czasem rozmiary obsesji, ale jest to obsesja niegroźna. Chyba. Ciekawe czym jeszcze zaskoczy mnie moje dziecko w najbliższych dniach. Na pewno niejednym.