Jesienne nastroje

 

Spostrzeżenia październikowe takie oto są. Dzieci mijane na spacerze zawsze jakieś takie ładnie ubrane, okutane szczelnie szalikiem, czapą, kocykiem, którego nie skopują, z wzutymi bucikami, których się nie pozbywają, ciche i grzeczne, współpracujące z rodzicem, chłonące promienie słońca w spokoju i skupieniu, z namaszczeniem wręcz. A my pobudzeni, pobrudzeni, zrzucający kocyk i buciki, ściągający czapeczki, szaliki, które, jak już chwilę sobie pobędą tam gdzie trzeba, to krzywe jakieś, spadające, bo w pośpiechu poprawiane itp. No cóż. Zapewne widzi się to, co chce się zobaczyć. Może wiele matek dokopuje sobie w myślach, że nie są dostatecznie dobre i zorganizowane, bo przecież cudze bobasy takie rozkoszne, a mój wysmarowany resztkami kaszki, bo zapomniałam skontrolować buziaka przed wyjściem, czy tam coś, spodenki też jakieś przybrudzone, choć dopiero przecie zakładałam. I jak to jest, że te ciuszki po bracie tak ubogo się prezentują, a u ludzi to same zary, haemy, z wystawy, nowiutkie i pachnące?

Ach, ja wiem, że zdrowe, że kochane, że je, że wszystko na miejscu i trzeba się cieszyć. Naprawdę nigdy nie byłam zainteresowana podglądaniem szkrabów, wózków, ciuszków. Jednak zawęża się pole widzenia i to bardzo, bardzo. Może tak ma być? Właśnie wokół tego krążą moje myśli i to normalne. 

Skomplikowanych działań matematycznych nie wykonam przecie, nieskomplikowanych też. Zaczynam jedną czynność, biegnę, reagując na jęk, stęk, robię coś innego, przypominam sobie, że przecież tamto, coś tam jeszcze wpada w oko, i sama nie wiem, co już zrobiłam, co jest w trakcie realizacji, a o czym zapomniałam (więc spokojnie wypijam w takiej chwili kawę). Taką kurą się czuję z odciętą głową. I nie chcę za wszelką cenę w tym utonąć, stąd łapane w locie momenty z książką czy blogiem, malowanie paznokci, tuszowanie rzęs każdego ranka. Trzeba poczuć się człowiekiem. Nawet jeśli młody przy robieniu oka ściąga nam dół od piżamy. Nawet wtedy uparcie dążę do swego.